از نگاه جانان، شناخت خدا از درون جانِ انسان می‌گذرد. موسیقی عرفانی آیینه‌ای است که جانِ آدمی را به او نشان می‌دهد تا درک کند نَفخه‌ای از ذات جانان در او دمیده شده است. وقتی انسان در آینه‌ی این موسیقی به حقیقت خود پی می‌برد، درمی‌یابد که میان عاشق و معشوق فاصله‌ای نیست؛ نوای ساز و آواز، ندای این بیداری باطنی است.

موسیقی عرفان از نگاه جانان، درست همان نقطه‌ی اتصال و معراج صوتی است که در آن «قطره» (روح انسان / جان) از قید جدایی و غربت رها می‌شود و به «اقیانوس» (جانان / ذات حق) می‌پیوندد. موسیقی، نغمه‌ی این بازگشت و جریان سیر و سلوکی است که کثرت را محو و «یکی شدن» (وحدت) را آشکار می‌سازد.

از نگاه «جانان»، موسیقی تنها چینش اصوات یا یک سرگرمی شنیداری نیست؛ بلکه زبانی قدسی، پلی میان قطره و اقیانوس و تجلی‌گاه وحدت وجود است.